Knijpoogjes

De lucht zakte ineen op het lelijkste meisje van het land. Ze vermeed winkelruiten, stape ruim om de plassen op straat en keek nimmer in de spiegel. Ze was ontevreden, maar kon daar ook weer vrede mee hebben. Het was geen lelijk meisje. Het was een mooi meisje. Zo mooi, en dan van die pure schoonheid die van binnenuit straalde. Haar houding en minderwaardigheidscomplex praatte haar angst jegens haar uiterlijk aan. Zo ongepast als die was. Men hield van haar maar hield haar op afstand. Ze maakte zichzelf ontoegankelijk voor de buitenwereld en leefde het liefste met zichzelf. Zonder anderen. Zo kon ze dagenlang op straat slenteren, hier eens kijken en daar wat kopen. Markten aflopen zonder ook maar contact te maken met een ander levend wezen. Het vreemde was dat ze altijd werd gevolgd. Nini liep haar altijd achterna. Niemand kon Nini zien, alleen zij en dat gaf haar een vertrouwd gevoel. Een veilig gevoel voor een beestje dat op haar lette. Een beetje liefde vanuit een pure, onafhankelijke en onpersoonlijke hoek. Daar kon ze mee leven, dat gunde ze zichzelf.

Gaan we door?